Czas adwentu jest po to, by się zatrzymać, żeby dusza nie została w tyle.

Słowo "Adwent" pochodzi od łacińskiego "adventus", co znaczy "przychodzący". Przenieśliśmy akcent na oczekiwanie na przyjście Jezusa, a tymczasem On już przychodzi, stale przychodzi w naszą codzienność. Trzeba się otworzyć na łaskę adwentową - na łaskę spotkania Jezusa.

Chrystus przychodzi, aby nas uzdrawiać. Chce uzdrowić nasze ciało, ale - przede wszystkim - nasze dusze. Ludzie często nie wiedzą, że grzechy są niejednokrotnie przyczyną chorób fizycznych, somatycznych. Przyczynami mogą też być złorzeczenia, przekleństwa, grzechy miedzypokoleniowe oraz kontakty z bioenergoterapią, homeopatią, wróżbiarstwem.

Każdy grzech ma w sobie jakiś mały ateizm - niewiarę w Boga.

Aby doznać uzdrowienia ciała, trzeba uporządkować, uzdrowić swoje wnętrze. Jeśli chcesz być zdrowy, chcesz mieć Boże błogosławieństwo, przynieś, oddaj Jezusowi swoje grzechy i proś, aby oczyścił twoją duszę. Najpierw trzeba uznać swój grzech, a potem żałować, tzn. skruszyć swoje serce; tak mocno żałować, aby znienawidzić swój grzech. O taki żal doskonały trzeba Pana Boga prosić.

To Pan Bóg daje łaskę, by żyć bez grzechu. Człowiek często myśli, że sam tego dokona, że dużo od niego samego zależy - a to jest błąd. Tylko Pan Bóg daje łaskę świętości. I nawet, gdy zgrzeszę, Pan Bóg nie odmawia swojej łaski. On jest zawsze skierowany ku człowiekowi. To człowiek w takiej sytuacji ucieka, chowa się. Trzeba mieć pragnienie, by od razu po upadku, wyjść z niego. Trzeba też praktykować codzienny rachunek sumienia - to jest konieczne, jeśli chcemy dążyć do świętości. Trzeba zobaczyć swoje grzechy i je wyznać, najpierw tylko przed Bogiem, a później w konfesjonale.

Matka Najświętsza nie miała ani grzechu pierworodnego, ani uczynkowego. Cała była Pełna Łaski, Niepokalana. Trzeba się w Nią zapatrzeć i starać naśladować.